Bazen her şeyi yapmaya çalışırken yine de eksik kaldığımızı düşünürüz. İçimizde zaman zaman “Daha sabırlı olmalıydım, daha çok dinlemeliydim…” gibi iç sesler beliriverir. Sürekli düşünürüz: “Bu şekilde yapsaydım daha mı iyi olurdu, yoksa öbür türlüsü mü?”
Bu iç sesler pek susmaz, her gün başka birine kulak veririz. En sonunda da kendimizi şu sorunun içinde buluruz:
“Ben iyi bir ebeveyn değil miyim?”
Ve içinden çıkamadığımızı hissettiğimiz bir noktada kalırız.
Oysa yetemediğini hissetmek, kötü bir ebeveyn olduğunuzu göstermez. Tam tersine, çoğu zaman fazla sorumluluk duygusundan kaynaklanır. Buna bir de toplumun beklentileri, sosyal medya baskısı ve karşılaştırmalar eklendiğinde her şey daha da zorlaşır. Sosyal medyada karşımıza çıkan mükemmel ebeveynlik reçeteleri kafamızı iyice karıştırır.
Oysa mükemmel ebeveynlik diye bir şey yoktur. Her ebeveynlik farklıdır, çünkü her çocuk farklıdır. Kendi çocuğuna neyin iyi neyin zor geleceğini en iyi bilen de yine kendi ebeveynidir.
Zaman zaman çocuğun ihtiyaçlarıyla ebeveynin koyduğu sınırlar çatışır. Aslında çatışmak zorundadır da. Aksi halde üzülmesin diye her dediği yapılan bir çocukla karşı karşıya kalınılır. Ebeveyn olarak sınır koymak zorundayız; bu durum çocukları başta mutsuz etse bile uzun vadede bu sınırlara alışırlar. Ebeveynler, koydukları sınırlar nedeniyle çocuklarının her duygu durumundan sorumlu hissetmemelidir.
En çok yetemediğimizi hissettiğimiz anlar genellikle şunlardır:
- Sabır taşının çatladığı anlar
- Kardeş kavgalarında taraf olmamaya çalışmak
- İş, ev ve çocuk arasında bölünmek
- Gün sonunda “Bugün de sorunsuz geçmedi, yeterince iyi değildim” hissi
Bu gibi zamanlarda durup nefes almak önemlidir. Gerekirse bulunduğumuz ortamdan kısa bir süreliğine uzaklaşmak. Yetememek, ilgisizlik değildir. Her zaman duygularımızı regüle edemeyebiliriz. Önemli olan, yaşananlardan sonra yeniden bir araya gelip telafi edebilmektir. Bazen özür dilemek de bunun bir parçasıdır, eğer o günkü yükü kaldıramayıp gereğinden fazla tepkili davrandıysak.
Bu duygularla başa çıkmakta sürekli zorlanıyorsak, destek almak da ebeveynliğin doğal bir parçasıdır.
Günümüzde her şeyde olduğu gibi ebeveynlikte de bir yarış varmış gibi hissediyoruz. Kim daha iyi, kim daha çok seviyor… Oysa bu bir yarış değil; deneyimledikçe öğrenilen, dönüşen bir yolculuk.
Unutmayalım ki yetersiz hissettiğimiz günler de bu yolculuğun bir parçası.
Belki de yetemediğinizi düşünmek, ne kadar çok sevdiğinizin en sessiz göstergesidir.